Categorie archief: Mijmeringen

De hond is dood

De hond is dood en dat is een vreemde gewaarwording. Het is stiller in huis terwijl hij eigenlijk weinig geluid maakte. Het is leeg in huis, al was het geen grote hond. Een hond was voor mij gewoon een hond en geen lid van het gezin. Denk nou niet dat het dier niet goed verzorgd werd. We waren ons er echt wel van bewust dat we hem goed moesten verzorgen en daar hebben we ons best voor gedaan. De hond was oud, al meer dan 15 jaar, en het ging allemaal langzaam achteruit  met zijn fysiek. De beslissing om hem in te laten slapen heb ik bewust voor me uitgeschoven maar op een gegeven moment moet de knoop toch doorgehakt worden in het belang van het dier en van het gezin. Het heeft me verbaasd dat ik best veel verdriet voelde bij de beslissing en zeker bij het in laten slapen zelf. Het verstand had besloten, maar het gevoel was daarbij achtergebleven. Ik vond het gewoon klote, zowel het besluit als de uitvoering.

Het blijft misschien gewoon de hond, maar wat heeft hij een belangrijk aandeel in je dagritme. Eten geven en uitlaten wordt echt niet vergeten, daar zorgt de hond zelf wel voor. De eerste dag miste ik hem bijna iedere minuut en ik was uit mijn ritme. Het ritme dat onze hond verzorgde. Onbewust is deze hond een deel van mijn leven gaan bepalen en dat merk ik nu pas. Dag trouwe vriend, zoals zo vaak merk ik pas wat ik mis, als het er niet meer is.

De ongrijpbare tijd

Iedereen heeft weleens zo’n moment, dat je even terug wilt in de tijd, gewoon om even iets te veranderen wat je aan het hart gaat. Helaas gaat dat niet, want tijd is tijd. Tijd is iets vreemds, iets onvergelijkbaars. Het is al weg, maar het moet nog komen. Terugkijken en vooruitkijken is allemaal mogelijk binnen de factor tijd, maar teruggaan of vooruit echter niet. Tijd is niet tastbaar, zichtbaar gemaakt op een klok, maar je kunt het niet aanraken. Het beheerst ons leven door de dagen en de nachten en laat de veranderingen zien van ons lichaam terwijl we langzaam ouder worden. Onbeheersbaar en onaantastbaar gaat het gewoon door waar het mee bezig is, namelijk verstrijken en we drijven met zijn allen mee in iets waar we geen invloed op hebben. Ja, we gebruiken de tijd en we vangen het verleden in foto’s en video’s en we bereiden ons voor op de toekomst, ook een onderdeel van de tijd. Tijd leert, geeft raad en vliegt. De tijd is ongrijpbaar en niet te volgen.

De perfectie van imperfectie

We willen allemaal ontzettend goed zijn in van alles en nog wat. Velen van ons willen dan graag die dingen goed kunnen waar roem mee vergaard kan worden, zoals zingen, presenteren, schrijven of voetballen. Het gevoel om erkenning te krijgen in de dingen die we doen is groot maar soms draven we daar in door, simpelweg door zaken na te streven die te vaak niet realistisch zijn voor een bepaalde persoon. Ik ben zeker een voorstander van het najagen van je eigen ultieme droom, maar blijf daar wel realistisch in om grote teleurstellingen te voorkomen. Als je bijvoorbeeld mooi kunt zingen en je omgeving geniet daarvan zou je altijd kunnen proberen de top te bereiken. De kans van slagen blijft ongelooflijk klein en uiteindelijk gaat het niet alleen om mooi zingen, maar om een totaalplaatje van zang, uiterlijk, persoonlijkheid en nog veel meer van dit soort details, waarmee je de bepalende figuren als platenmaatschappijen moet zien te overtuigen. Ook begrijp ik niets van mensen die hun leeftijd willen verdoezelen door middel van plastische chirurgie. Wat is er nou mis met ouder worden?

Perfectie heeft een groot nadeel. We houden als mens van nature helemaal niet van perfecte mensen. In ons bewustzijn zweeft ergens iets dat perfectie afstotend maakt. Fouten maken is menselijk en wordt daarom als niet bedreigend gezien.  We vinden het met zijn allen heerlijk als iemand eens iets verkeerd doet. Dan lijken ze namelijk meer op ons, gewone mensen. Dan zijn het ook net gewone mensen en dat willen we graag. Perfectie creëert afstand en afgunst en maakt iemand bijna bovennatuurlijk, zoal Elvis Presley of Michael Jackson. Deze mannen werden aanbeden door het imago dat voor hen ontworpen werd en ze hebben jaren na hun dood nog steeds fans die hen aanbidden.

Die volmaaktheid willen we helemaal niet, als we er goed over nadenken. Robbie Williams zingt een prachtige zin in zijn liedje Advertising space, dat over Elvis gaat. Hij zingt: “Everybody loves your life, but you”, refererend aan het feit dat we wel succesvol willen zijn, maar dan toch liever onszelf blijven en juist dit gaat niet goed samen. Iedereen heeft zijn talenten en meer dan 99,9% van ons wordt daar zeker niet beroemd mee, tenminste niet nationaal of internationaal. We blijven voornamelijk steken in bekendheid in onze leefomgeving. Een goede timmerman wordt door Jan en alleman gevaagd. Niet alleen omdat het zo’n aardige gozer is maar omdat hij vakwerk maakt. Als dat je talent is, geniet dan van je succes, hoe klein dat ook lijkt te zijn en buit dit op je eigen wijze uit. Probeer niet perfect te zijn. Laat zien wat je kunt en er is altijd wel ergens een plek of werk voor je. Laat je gezicht niet strak trekken, maar laat het leven zien door de lijnen in je gezicht, want ook dat oogt menselijk. Zorg er voor dat je niet perfect bent, want de kans dat je aardig of leuk gevonden wordt neemt hierdoor enorm toe en dat is wat we willen. Aardig gevonden worden, mensen om ons heen, die het plezierig vinden om in onze omgeving te verkeren. Een bepaalde mate van imperfectie maakt ons dus sociaal min of meer succesvol. Ik zou zeggen: “Doe je best en durf je fouten te maken.” Je zou zomaar eens het perfecte succes kunnen ontdekken.

Genetische informatie

De wetenschappelijke inzichten in de wereld gaan de laatste decennia in vliegende vaart vooruit. Daar hoort ook de genetica bij en juist daar zijn de wetenschappers baanbrekend bezig. Iedere cel, plantaardig, dierlijk en menselijk, wordt onderworpen aan minutieus onderzoek en zo kunnen inmiddels vele genen gelokaliseerd worden die een ernstige ziekte of afwijking kunnen veroorzaken. In een eerste reactie verheug ik me op dit soort feitjes, omdat ik als pragmatisch denker hier direct de talloze voordelen van zie. Een toekomst zonder kanker, taaislijmziekte of Downsyndroom klinkt mij als muziek in de oren, want daar willen de geleerden heen. Tegelijkertijd maak ik me ook zorgen en dan vooral om de manier hoe men hier in de nabije toekomst maatschappelijk mee om zal gaan.

Een stel wil bijvoorbeeld graag een of meerdere kinderen en laat zich genetisch testen. nu blijkt bijvoorbeeld dat ze beiden drager zijn van een gen die een ernstige vorm van kanker veroorzaakt. Dat houdt dus in dat van alle kinderen die geboren worden uit dit paar theoretisch minimaal 50 procent van die kinderen deze vorm van kanker zal krijgen en dan gelijk ook weer drager is. Voor mij zou het een dilemma zijn, want wat moet je dan besluiten? Geen kinderen, terwijl je dat nu juist zo graag wil. Wat doet dit met je relatie of is het maatschappelijk wel verantwoord dat je toch kiest voor kinderen, ondanks de risico’s die ze lopen. Er zitten sociaal, emotioneel en maatschappelijk nogal wat haken en ogen aan ieder besluit dat op dit vlak genomen moet worden. Enerzijds liggen hier prachtige mogelijkheden om de verloren gegane natuurlijke selectie kunstmatig nieuw leven in te blazen, terwijl het anderzijds mensen flinke hoofdbrekens kan en zal bezorgen.

Zelf ben ik een groot voorstander van dit soort kennis, niet alleen om de gezondheidsaspecten maar ook omdat je op dit vlak ontelbare mogelijkheden hebt op het gebied van planten en dieren. Mijn gedachten gaan dan uit naar een kwalitatieve verbetering van voedsel of wellicht, als minder ingrijpend voorbeeld, het uitbannen van HD bij honden. De maatschappij zal hier zeer zorgvuldig mee om moeten springen. Er zal de nodige weerstand komen van kerkelijke en natuur organisaties, terwijl pragmatici voorstander zullen zijn. Helaas zal deze kennis, zoals bij iedere vooruitgang, ook weer gebruikt worden voor minder nobele doelen. Goddank had Adolf Hitler nog geen beschikking over deze wetenschap, met zijn pogingen om zijn ‘übermensch’ te creëren. Kennis is macht, maar soms ook onmacht, laten we dat niet vergeten.