Categorie archief: Agrarisch

Mijn kijk op de agrarische wereld.

Boeren onder vuur

De veehouderij onder vuur

Deze week sprak de provincie Brabant de zorg uit, dat er zoveel boeren stopten in hun provincie, 500 Veehouders gaven aan te willen stoppen met hun bedrijf, de inschrijving op de subsidie voor melkveehouders om hun vee af te stoten werd ruim overschreven en het aantal zelfdodingen in de agrarische sector nam de laatste weken een vlucht. Hoe zou het toch komen dat zo ontzettend veel boeren het niet meer zien zitten? Misschien komt het wel doordat veehouders de afgelopen anderhalf jaar een speelbal zijn geworden van de politiek. Globale beslissingen zijn genomen door staatssecretaris Martijn van Dam, maar geen boer die precies weet waar hij aan toe is, een staatssecretaris die zijn tijd wel uitzit tot de verkiezingen en als kers op de taart een verplichting in de maak om koeien verplicht buiten te doen.

150 Volksvertegenwoordigers
In Den Haag zitten 150 volksvertegenwoordigers , waarvan er volgens mij nog geen 10 personen een veehouderij van dichtbij hebben bekeken. Tenminste, dat maak ik op uit de wartaal die regelmatig door deze mensen uitgekraamd wordt. Bewegingen van links, milieu en vegetariërs zijn op oorlogspad tegen een makkelijk slachtoffer. Slechts 3% in Nederland heeft immers een agrarisch bedrijf, dus dat is makkelijk scoren voor deze helden. Boeren worden door deze anti-veehouderij actiegroepen als dierenbeulen en vervuilers afgeschilderd, de onnozele mensenmassa slikt alles voor zoete koek en deze ondernemers (Ja, agrariërs zijn ondernemers die financiële risico’s lopen) zijn de afgelopen decennia verplicht om voor 2 miljard te investeren in ammoniakemissie, bedacht door iemand achter een bureau, maar dat niets heeft opgeleverd, blijkt uit de laatste onafhankelijke metingen.

Besef van de waarde van agrarisch Nederland
Het wordt tijd voor besef. Het besef, welke waarde agrarisch Nederland eigenlijk heeft. De eerder genoemde linkse bewegingen hebben niets met het economische  verhaal, maar vast staat wel dat de agrarische sector 600.000 banen levert in Nederland, 10% van alle exportwaarde van ons land vertegenwoordigd en dat de sector meerdere malen van groot belang is geweest om dit land uit een economische crisis te trekken. Toch geven Marianne Thieme en haar gevolg me het gevoel dat dit totaal onbelangrijk voor hen is. Nee, ze schreeuwen om het hardst over milieuvervuiling en dierenleed, waar geen enkele boer zich in herkent. Boeren is er alles aan gelegen om hun dieren, land en gewassen zo goed mogelijk te verzorgen en zo min mogelijk antibiotica en gewasbeschermingsmiddelen te gebruiken,  want dat levert hen economisch voordeel op. Daar doen ze het uiteindelijk voor. Voor het gemak wordt er als laatste ook nog aan voorbijgegaan dat agrariërs de goedkoopste landschap beheerders zijn die je maar kunt voorstellen. Ja Nederland, jaag je boeren maar weg. Het enige wat je er op korte  termijn mee bereikt is dat het  gemiddelde boerenbedrijf nog groter wordt en we weer  legbatterij eieren gaan eten, maar nu uit de Oekraïne en vlees met antibiotica uit Zuid Amerika. Het wordt tijd voor respect voor de boeren en het zou mooi zijn, zoals Tom Dekker in zijn beroemde column schreef, als iemand zijn hand eens opstak als hij een boer tegenkomt in zijn trekker. Ze doen er in elk geval alles aan om het voor iedereen zo goed mogelijk te doen en het beste en gezondste voedsel te produceren. In het zo goed mogelijk willen doen, lijken boeren verdomd veel op politici, maar dan alleen met meer gezond boerenverstand.

Foto: Gert van den Bosch

Is er toekomst voor boer en burger samen?

De eerste helft van de vorige eeuw woonden boeren en burgers nog naast elkaar. Doordat op het platteland iedereen wist wat een boer produceerde en hoe hij dat deed waren daar geen vragen over. Ook in de stad wist men waar de producten vandaan kwamen, want boeren brachten zelf hun waren naar de markt en verkochten ze daar aan particulieren en handelaren. Er waren geen vragen, want iedereen wist van de hoed en de rand. Zo anders is het medio 2017. Tussenhandel en supermarkten staan tussen consument en producent en er is een grote onwetendheid ontstaan bij de consument over de herkomst van hun eten. De negatieve reacties wanneer mensen horen dat planten groeien van mest en dat melk uit de speen van een koe komt staan me voor eeuwig bij. Onwetendheid troef, gevoed door negatieve berichtgeving van milieu- en dierenorganisaties.

Consumenten voorlichten over het eten
In de agrarische sector groeit het besef dat de burger steeds verder verwijdert raakt van de boer. Twee initiatieven om de consument duidelijk te maken waar hun voedsel vandaan komt zijn Boer Bewust en Boerburger Tweet. Zij hebben de Boer in Beweging Award ontvangen voor hun positieve bijdrage aan het imago van de boeren. Boerburger Tweet (Meer dan 6322 volgers d.d. 6-1-2017) laat iedere week een ander agrarisch bedrijf via Twitter zien hoe de boer werkt, wat hij of zij doet en waarom. Boer Bewust richt zich op het weghalen van vooroordelen en onjuistheden die over de gangbare landbouw verspreid worden via de sociale media. Het blijken manieren om doelbewust en effectief vooroordelen weg te nemen over de werkwijze hoe voedsel in Nederland geproduceerd wordt. Dat gangbare landbouw en biologisch beiden gezonde voedingswaren leveren, dat sprookjes over kippen die 8 eieren leggen op 1 dag en dat boeren alleen maar gif op hun land spuiten uit de wereld geholpen worden.

Positief en geïnteresseerd
Tijdens de uitreiking door Boerenbussiness.nl geven prijswinnaars Caroline van der Plas (Boerburger Tweet) en Peter van Damme (Boer Bewust) aan dat ze verrast zijn door de positieve houding van hun niet agrarische volgers. Van der Plas benoemt dat 95% tot 98% van de reacties en vragen positief zijn en dat de mensen oprecht geïnteresseerd zijn. Zij benadrukt ook dat de landbouw zich moet laten zien zoals deze is en dat er zeker ook ruimte moet zijn voor kritiek. Van Damme benadrukt nog dat Nederland het duurzaamst voedsel produceert in de hele wereld. Op deze manier gaan we gedeeltelijk terug naar de situatie van 100 jaar geleden. De situatie dat de consument wist wat de boer deed om eten op tafel te krijgen bij iedereen en dat alleen maar door foto’s en video’s op de sociale media. Ik krijg weer hoop dat boer en burger uiteindelijk dichter bij elkaar komen door de initiatieven van deze mensen. Er komt op deze manier begrip en duidelijkheid en het neemt de schreeuwende ‘anti boeren’ organisaties veel wind uit de zeilen. Ik heb nu al het gevoel dat het werkt. Hulde aan Caroline van der Plas en Peter van Damme.

Kijk hier het interview.

Fosfaat en verdeeldheid

Fosfaat en verdeeldheid

De verdeeldheid binnen de agrarische sector in Nederland is groot en wordt mede dankzij de fosfaatproblematiek steeds groter. LTO werd in het verleden als enige vertegenwoordiger ook al verdeeld door botsende belangen van de verschillende vertegenwoordigde afdelingen, binnen de organisatie, want akkerbouwers, bijvoorbeeld, hebben nu eenmaal andere belangen dan de veehouderij. Binnen LTO kon dat blijkbaar niet opgelost worden, zodat agrariërs zich gingen afsplitsen en er een duidelijke versplintering kwam van belangenorganisaties binnen de sector. Naast LTO Noord en ZLTO hebben we nu te maken met organisaties als NAV, NVV, NMV, GRONDig en NVAF. Elke organisatie staat voor haar eigen belangen. Dat botst en dat is zeker niet in het belang van de boeren.

Fosfaat
Sinds 2015 is het vooral hommeles binnen de melkveesector. Het is chaos! LTO, NMV en GRONDig staan regelmatig met de neuzen tegen elkaar en willen niet aan elkaar toegeven. Dat kunnen ze ook niet, als ze op hun ingenomen standpunt blijven staan, maar dat maakt politieke besluitvorming dus des te lastiger. Daarbij komt nog dat Martijn van Dam niet de sterke politicus blijkt te zijn die nodig is met een impasse van deze orde van grootte en ook slordig is in zijn manier van werken en communiceren. Standpunten verschillen enorm, want de grondgebonden boeren vinden een korting oneerlijk en de sterke groeiers wijzen op het feit dat ze ook mochten groeien van de overheid. De rest van de melkveehouders moet bloeden voor deze grote verschillen.

Verdeeld
De verdeeldheid binnen de melkveehouderij baart me echt zorgen, meer zorgen dan het gekrakeel over het aantal koeien in Nederland, maar zolang niemand iets toegeeft komt er geen besluit, zeker niet als de staatssecretaris zich zo passief blijft opstellen. Als hij bij een overleg nu eens besluiten zou nemen en iedere partij eens opdracht gaf om water bij de wijn te doen en dat dan ook af te dwingen, zou het misschien goed komen. Maar hij is daar niet de persoon naar, dus op hem reken ik maar niet. Het enige wat de boel nog kan redden is een stukje empathie. Begrip voor elkaars standpunten en bedrijfssituatie en elkaar het licht in de ogen te gunnen. Grondgebonden is belangrijk met het oog op de toekomst, maar een bedrijf dat al generaties lang een hoge veebezetting heeft kun je moreel gezien natuurlijk nooit direct straffen voor een beleid dat altijd aangemoedigd is. Veehouders, het is nu tijd om naar elkaar te gaan luisteren en zorgen dat de verdeeldheid grotendeels verdwijnt, want jullie zijn nu bezig om je eigen sector de nek om te draaien, met alle gevolgen van dien. Meer dan begrip en elkaar iets gunnen is er volgens mij niet nodig.

Foto: Gert van den Bosch

 

Belastingverlaging

Het waterschap Hoogheemraadschap Hollands Noorder Kwartier (HHNK) kondigt groots in de media een nooit eerder vertoonde lastenverlaging aan. Voor het eerst in de historie gaan de waterschapslasten omlaag. Het is wel een gemiddelde verhoging wordt er terloops aan toegevoegd. Huishoudens profiteren hiervan en er wordt trots gemeld dat meerpersoonshuishoudens zonder eigen woning er 1,7% op vooruit gaan. Helemaal aan het eind wordt nog even vertelt dat agrarische bedrijven wel een iets hogere aanslag krijgen, vanwege stijgende kosten van het watersysteembeheer.

Hypocriet
Het is inspelen op de massa en dat is in mijn ogen toch wel hypocriet, want de agrariërs in ons midden gaan toch gemiddeld zo’n 1,5% meer waterschapsbelasting betalen. De pakweg 3% van de bevolking die een agrarisch bedrijf runnen hoesten als vanzelfsprekend verreweg de meeste lasten op. Ze zijn immers eigenaar of pachter van het grootste oppervlak binnen een waterschap, dus dat is niet zo gek. Wat ik wel raar vind, is dat de categorie ongebouwd, zoals agrariërs heten in het jargon van de waterschappen, de laatste jaren steeds een hoger stijgingspercentage hebben van de lasten dan de burger. Sinds de politiek haar intrede heeft gedaan in de besturen van de waterschappen zijn de boeren er op achteruit gegaan en dat vertaalt zich in het deel van de begroting dat opgebracht wordt door agrarische ondernemers.

Kennis
Waterschappen werden van oudsher bestuurt door boeren, simpelweg om het feit dat zij niet alleen het grootste belang hadden in een goed waterbeheer, maar ook de meeste kennis. Van die kennis profiteerde iedereen en het werkte! Later kwamen er meer taken voor de waterschappen en kreeg ook de gemiddelde inwoner meer belangen, doordat ook wegen onderhouden werden en rioolzuiveringen uitgebaat moesten worden. De politiek deed zijn intrede met in het kielzog milieu- en natuuractivisten en de kennis van de boeren werd aan de dijk gezet terwijl het belang van diezelfde boeren een reden werd om hen langzaamaan hogere lasten op te leggen om de grote groep burgers tevreden te houden. Er wordt gewezen naar vervuiling door gewasbeschermingsmiddelen en voorbijgegaan aan vervuiling door microplastics en medicijnresten, om zo de lastenverhogingen te rechtvaardigen.

Invloed
De invloed van landbouw en de kennis van waterbeheer is verdrongen door de roep om een natuurlijke omgeving met schoon water, zonder dat het iets extra’s mag kosten. Agrarisch Nederland moet dokken, want ondanks het oppervlak wat zij in beheer heeft, hebben ze per persoon maar 1 stem en dat win je dus nooit. Die enorme oppervlakte landbouwgrond met alle grote en kleine sloten is de spons die ervoor zorgt dat iedereen droge voeten houdt. Maar daar legt HHNK de nadruk helaas niet op. Het gaat immers om de burger, om geld en zolang je deze groep maar niet duidelijk genoeg informeert kun je (bijna) iedereen een lastenverlaging beloven. Waterschappen, laat de onwetendheid nu eens niet regeren en maak de burger eens een keer duidelijk wat het belang van agrariërs is binnen je waterschap, zodat er in de toekomst misschien voor iedereen, ook voor de boeren, een belastingverlaging is